Klub Koników Wiatrem Bujanych

Reread i to udany. Większość szczegółów wyleciała mi z głowy, więc odkrywałam tę książkę na nowo. Jeśli ktoś lubi historie alternatywne, mnożenie scenariuszy, emocje w parach (a nawet w trójkątach i innych figurach geometrycznych), grę obyczajów, francuski i ironię, to jest spora szansa, że przeczyta tę powieść z przyjemnością równą mojej. Kto zaś o Polsce czy ludziach starszych potrafi myśleć wyłącznie z nabożeństwem, ten niech lepiej sobie lekturę odpuści. Komu chce się czytać tłumaczenie, temu podrzucam linka do Babelio.fr.  https://www.babelio.com/livres/Miloszewski-Te-souviendras-tu-de-demain-/1156778 Info dla osób niewidomych: okładka przedstawia damski tułów w czarnym gorsecie przyozdobionym sylwetkami budynków. Pozostałe kolory to niebieski, czerwony i biały. Nieprzypadkowo.

Album z serii "Dekady XX wieku". Jeszcze jeden dowód na to, że często obraz mówi więcej niż tysiąc słów. Choć komentarze pod zdjęciami to i owo podpowiadają.  Przy okazji można polskie i niemieckie tłumaczenie porównać z angielskim oryginałem. A to już dodatkowa przyjemność.  Info dla osób niewidomych: na okładce widnieje para tancerzy w ubraniach z epoki. On w garniturze, ona w sukience za kolano, o włosach obciętych na pazia, w butach na obcasie. Ich ciała rzucają cień na ścianę. Fotografia jest czarno-biała, jak wszystkie w albumie. Kolorowych wtedy jeszcze nie wynaleziono.

Ważna książka o tym, dlaczego chcemy lub nie chcemy żyć. Co z tym robimy, z czyją ewentualną pomocą. O różnicach kulturowych i majątkowych. O sposobach zapobiegania samobójstwom. O godności i miłości, która chroni, choć nie zawsze wystarcza.  Po "Człowieku w poszukiwaniu sensu" Frankla, to druga tak poruszająca książka dla mnie. Link do tamtej recenzji  https://klubkonikowwiatrembujanych.blogspot.com/2022/10/dziwnie-czyta-sie-tak-esencjonalne.html?m=1 Info dla osób niewidomych: okładka jest fioletowo-brzoskwiniowa, z wytłoczonym przyciskiem pauzy na środku. Tytuł i nazwisko autora, szwedzkiego psychiatry, są białe. 

Pusta  Płaska  Nic jej nie rusza Jedzie i punkty odhacza Dom dzieci praca Książka lub serial Czysta breweria Nie żyje - istnieje  Duszę wywieje  Ostatnia emocja Pójdzie na odstrzał  Lek połknie  Spać pójdzie  Dzień w tłoku ujdzie Pustynna równina  Ratunku otrzymać Nie ma skąd Won, poszła  Już stąd! Info dla osób niewidomych: wiersz ilustrowany przetworami własnej roboty (kiszonymi burakami i ogórkami małosolnymi)

Reportaż o pacjentach, obecnych i byłych. O ich rodzinach. A także o lekarzach, pielęgniarkach, terapeutach środowiskowych. O nielicznych asystentach zdrowienia. O reformie opieki psychiatrycznej, zatrzymanej na samym jej początku. O nadziei i jej braku. O zwykłych ludzkich sprawach. Choć niekiedy szokujących, jak historia Magdy. Info dla osób niewidomych: okładka jest zielona, ze zdjęciem kogoś leżącego na szpitalnym łóżku. Kogoś całkowicie zakrytego kołdrą. Obok łóżka okno, na podłodze kapcie. Raczej męskie. 

Poradnik dla psijaciół i ciekawskich. Pigułka wiedzy okraszona humorem. Całkiem niezły, co mówię jako osoba psiosceptyczna (czytaj: lekka bojączka, raz w życiu psa wyprowadziłam i byłam pod wielkim wrażeniem jego osobowości) i kociocentryczna (koty rządzą co osobom bojaźliwym bardzo ułatwia sprawę).  Info dla osób niewidomych: na okładce mamy czarno-biały rysunek jamnika utytłanego w błocie. Wyraźnie zadowolonego z życia. 

Odio il Natale - molto divertente e simpatica storia di una brava infermiera in cerca di un fidanzato (per sadisfare sua madre e per se stesso) Guida astrologica per cuori infranti - anche simpatica storia di una assistente nel un studio TV, anche in cerca d'amore  Tutto chiede salvezza  - una seria profondamente umana e toccante di un uomo sempre in difficoltà, fragilissimo, un buon amico e padre, non sempre un buon partner E voi che avete guardato? Che mi consiglia?  Info per persone non vedente: ora no foto. Potete ascoltare i dialoghi, sono buonissime. 

Una storia molto tradizionale piena di associazioni christianici. Non mi piace come "Il nipote del mago", ma posso accettare come un esercizio in lingua italiana. Solo come un esercizio per essere sincera.  Info per persone non vedente: la copertina è gialla come due ragazzine (Susan e Lucy) sul leone (Aslan). Sopra c'è il bosco e un lampione, il segno distintivo della serie. Tra il bosco e il leone c'è il titolo del libro. 

Osiemnaście opowiadań o samotności kobiet, o różnych jej odcieniach. Smutek, melancholia, szczypta poczucia humoru. Nierzadko rozpacz. Nie wiem po co je czytałam. Po co mi to było. Papużankę muszę sobie dawkować. Bo u niej nigdy nie jest łatwo. Za to zawsze ciekawie. Z wyczuciem.  Info dla osób niewidomych: na okładce widnieje czarnobiałe zdjęcie pary młodych ludzi, obejmujących się nawzajem. Twarz chłopaka jest częściowo zamazana żółtą kredką. Tytuł książki jest pod spodem. Jest żółty, wycięty z papieru i rozdarty w poprzek. 

Dosadny, często wulgarny język. Tak zwana mocna kobita w głównej roli. I odejście jej męża jako temat wiodący. Nie podeszło mi to w ogóle. Nawet jej nie skończyłam, a zwykłam kończyć książki. Nawet te odpychające. Ta była za bardzo. Info dla osób niewidomych: na okładce są dwie nagie kobiety, zwrócone do siebie ciałami. Obie mają zamknięte oczy. Jedna jest ruda, o falowanych włosach, a druga o krótkich i jasnych. Nie mam pojęcia jaki to ma mieć związek z treścią książki. 

Nierówne, niezłe, zabawne, dołujące, miejscami nijakie. Komiksy autobiograficzne Anny Krztoń. Rysowane bez silenia się na wielką artystkę.  Więcej o autorce  https://culture.pl/pl/tworca/anna-krzton Info dla osób niewidomych: okładka przedstawia Annę siedzącą na regale z książkami. Kolory stonowane, kreska niby niedbała, lecz wyrobiona. Komiksy w środku są czarnobiałe, część z rastrem. 

Książka, w której pełno jest wszystkiego. Ludzi, nie całkiem ludzi, niby ludzi, rozważań o ich naturze i o naturze czasu. A gdy robi się zbyt serio, Pratchett nakłuwa ten balonik jednym celnym zdaniem.  W moim osobistym rankingu nadal prowadzi "Wiedźmikołaj", lecz "Złodziej czasu", jego subtelniejszy młodszy brat, jest tuż za nim.  Info dla osób niewidomych: na okładce mamy Śmierć z krukiem Miodorzekłem, sprzątacza Lu-tze i jego ucznia Lobsanga. Oraz Igora, który każdym swoim pojawieniem się kradnie show. 

Reportaż z 1941 roku jak kubeł zimnej wody wyjaśnia jak łatwo można ulepić nazistę z tego oto małego chłopca i tej oto małej dziewczynki. Wystarczy wszystko dobrze przemyśleć i sumiennie wdrożyć. Wystarczy wiedzieć jak grać na emocjach. I mocno w to wszystko wierzyć. "Pozwólcie dzieciom do mnie przyjść" rzekł podobno Hitler, zbawca niemieckiego narodu. Kto następny? Info dla osób niewidomych: na czerwono białym tle jest zdjęcie małych chłopców w mundurach, zapewne Pimpfów, nachylonych nad małym czarnym kotkiem. Chłopcy są uśmiechnięci i wyraźnie nim zainteresowani. Jeden głaszcze kotka.

Chciałam kupić tę książkę w oryginale, lecz okazała się zbyt droga. Wypożyczyłam więc jej polskie tłumaczenie i... zawiodłam się.  Radość z rozumienia tekstu zastąpił dystans. To bardziej wprawka niż pełnoprawne dzieło literackie. Po autorce trylogii Madd Addam i "Opowieści podręcznej" spodziewałam się więcej. Mamy tu Penelopę - zgorzkniałą kobietę w chyba średnim wieku. Służki niesłusznie pozbawione życia. Odysa - bardziej cwaniaczka i kobieciarza niż herosa. A także Helenę, wieczną uwodzicielkę. I całkiem zabawny obraz zaświatów. Info dla osób niewidomych: okładkę zdobi komiksowy portret Penelopy. Młodej i pięknej, więc nieszczególnie podobnej do pierwowzoru. Ale okładka ma sprzedawać książkę, to i musi atrakcyjnie wyglądać.

Jest to książka o tym, jak to jest być osobą nietypową i tylko trochę podobną do człowieka. Osobą, której strasznie zależy, by inni ją polubili. A jednocześnie osobą, która z trudem innych znosi.  Osobą, która pisze tak dobrze, jak źle rozmawia. Kruchą, ciut dziką i jakoś tak bardzo bliską.  Info dla osób niewidomych: okładka przedstawia tygrysopsa, z językiem i pazurami na wierzchu. Oraz z głupią miną. Widać go na czarnym tle. Tytuł jest czerwony, imię nazwisko autorki białe. Po lewej logo wydawnictwa, Cyranki. Z okładki obłazi folia i ogólnie jest to książka trochę zaczytana. 

Małe, urokliwe i smrodzące na potęgę (śladzie węglowy, było raz, a porządnie).Toczące się niespiesznie po torach. Odrestaurowane na wysoki połysk.  A przynajmniej tak wyglądał ten, którym jechaliśmy ze Środy Wielkopolskiej do Zaniemyśla.  https://sredzkakolejpowiatowa.pl/ Jechaliście kiedyś takim cudeńkiem? Info dla osób niewidomych: na zdjęciach ów pociąg w ujęciach różnych. Stacja także. A także piękna ruinka, w której już nikt nie mieszka.

Z "Pippi Calzelunghe" rozumiałam większość, bo czytałam ją wcześniej po polsku. Ale smaku toto nie miało. Próbowałam nawet czytać i jednocześnie słuchać audiobooka. Niestety interpretacji Lucii Macino daleko do mistrzostwa Edyty Jungowskiej.  "Io non ho paura" -  tu miałam wrażenie obcowania z bardzo dobrym tekstem, szczególnie w interpretacji Michele Riondino. Lecz cóż poradzić, wielu części tekstu nie rozumiałam w ogóle, a wielu tylko połowę. Jednak A2 to o wiele za mało, by czytać tę książkę z przyjemnością. Lub jej słuchać.  "The Left Hand of Darkness" to podobno arcydzieło. Tekst trudny, szczególnie po angielsku. Żal, bo miałam nadzieję sobie z nim poradzić. Odpadłam po pięćdziesięciu stronach.  Czasem trzeba posypać głowę popiołem i przyznać, że to nie ambicja winna kierować naszymi czytelniczymi wyborami. Szczególnie w przypadku języków obcych. Info dla osób niewidomych: na zdjęciu trzy wyżej wymienione książki. Okładka Pippi przedstawia ją samą na ...

Zabawna książka o Śmierci, pierwsza z podcyklu. Dużo tu o słabostkach ludzkich, choć także o sile. Czyta się toto dobrze i coraz bardziej Śmierć lubi. Zwłaszcza, gdy paraduje w kuchennym fartuszku lub gdy wyławia kociaki ze studni (NAPRAWDĘ MOŻNA SIĘ ZDENERWOWAĆ).  Nie jest to ubaw po pachy jak w "Wiedźmikołaju", ale nadal kawał porządnej satyry w stylu fantasy. Info dla osób niewidomych: okładkę narysował niezapomniany Josh Kirby, więc dużo się na niej dzieje. Powiedziałabym nawet, że okładka bardziej od tekstu szaleńcza. Na białym Pimpusiu (koniu Śmierci) cwałują Mort, Ysabell, księżniczka Keli i mag Cutwell. Bokiem leci sam Śmierć w stylowej czarnej szacie i z obowiązkową kosą. A dołem leci zielony słoń. Tak, dobrze przeczytaliście. Zielony słoń. 

A funny, but also scary book about traumatizing parenting styles. A controller, a pusher, a narcissist, an indulger, a best friend, a self-esteem killer and a neglector.  Try to resist the temptation to find yourself on this list. I've failed.  Info for vision impaired people: the cover is simple, orange and grey with the title and a kid looking at you from the bottom. 

Przygoda dziewczynki z przyszłości w internecie. Przeżytej ramię w ramię z jej domowym robotem Bronkiem. Prosty przepis, udane wykonanie. Nie jest to tak wyśmienite połączenie edukacji z rozrywką jak w serii "To, o czym dorośli ci nie powiedzą" czy w serii tworzonej z Babką od histy, ale nadal solidne i bez trucia dupy. To ostatnie doceniam mocno. Info dla osób niewidomych: okładka jest niebieska. Z przodu mamy Ulę, rudowłosą dziewczynkę o zawiadackim spojrzeniu. Tuż za nią Bronka, seledynowego androida w okularach. Za nim dużo kabelków i układów scalonych.