Miasto na Marsie

-
Bity miesiąc tę książkę czytałam. Czy było warto? To zależy jak to mierzyć. Jeśli przyjemnością z lektury, to nie, bo powtykane tu i ówdzie żarciki (w dobrym guście) nie zrekompensowały mi trudu zdobywania wiedzy o kolonizacji kosmosu (z naciskiem na Księżyc i Marsa, najbardziej realne dla Ziemian cele). Jeśli zaś mierzyć to przyrostem wiedzy w stylu od zera do milionera, to po stokroć tak. Przy czym bardzo doceniam szczerość autorów. Zaczęli od entuzjazmu, skończyli zaś na umiarkowanym planie kolonizacji. Ale jak by nie spojrzeć, trudności jest multum, więc jeśli Mars miałby stać się naszym drugim domem, a nie źródłem samozniszczenia, to jest to jedyna droga zdaniem Weinersmithów.

Przekonajcie się sami. A jeśli pragniecie poznać smak książki jeszcze przed czytaniem, posłuchajcie tego wywiadu https://www.abc.net.au/listen/programs/conversations/kelly-weinersmith-life-on-mars-elon-musk/103519898

Info dla osób niewidomych: książka, w całości zilustrowana przez Zacha Weinersmithe'a, oczywiście i okładkę ma jego autorstwa. Przedstawia ona hipotetyczne miasto na Marsie. Ze szklaną kopułą jako wejściem do krateru lawowego. W jego wnętrzu umieszczone jest właściwe miasto. Dlaczego tak jest, przeczytacie w książce.

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Scottish impressions

-
Obraz
We came back from Scotland two days ago and I already miss it. I miss its cold, sometimes warm, but never a heat. I miss its wild blackberries and rowan fruits. Its advantage of small towns over big cities (sorry, Edinburgh, I love Kirkcaldy so much more). I miss its sea and stones, its hills covered with herbs and wild flowers. Its cry of gulls and the politeness of people (with just one exception, because there must be an exception in each paradise). Its neverending walk paths. Cedric and his vivid mind. But first and foremost, I miss our family time that gave us so much breath as we needed. Although we would take so much more, if it was possible. Without a doubt. Two things I won't miss: the fluffy bread and the goat squeezing, sorry, bagpipe players. You have no mercy! Info for visually impaired people: I've just added a load of pictures from Kirkcaldy, Saint Andrews, Loch Leven and Dunfermline.  One was taken by my First born ( the one with a kids bike on an almost empty s...
Czytaj więcej

Łucznik Zofia 2015

-
Trafia mnie szlag Bo Łucznik ten Nie słucha mnie Już ja to wiem  Instrukcji wbrew Robi co chce  Wywalę go Niech idzie precz! Nie będzie już  Plątał nici Pokryje go kurz Jak błogo mi Szyć coś ręcznie  Powolutku  Bez stresu i Bez prądu  Będę ci ja  Świadoma tak Że lepszy od Szajsu Jest  Brak! (Śpiewać, przeciągając głoski) Info dla osób niewidomych: nie zrobiłam fotki, nie chciało mi się;)) Ale wierzcie mi, ten biały diabeł na nią nie zasłużył. Nie po tym wierzganiu, serwisie i ponownym wierzganiu.  Go to hell, Łuczniku! (stare Łuczniki, bez obrazy. Ten tu to podrabianiec Waszej jakości). 
Czytaj więcej

Ziemia obiecana

-
Obraz
Nie miałam pojęcia, że reymontowski język był tak żywy. Jego bohaterowie pochodzą z 1899 roku, a mówią prawie jak ludzie nam współcześni. Nieliczne archaizmy nie zakłócają odbioru tego, jak bardzo realne są postaci z tej książki. Sprzeczają się, przekomarzają, drażnią, przekonują, zalecają się, plotkują. Bywają weseli, zniechęceni, namiętni, smutni. To nie przemowy w stylu Wilde'a czy moralizatorstwo Dickensa. To realizm, choć i mocna krytyka wczesnego, polskiego kapitalizmu. Dodajmy do tego umiłowanie szczegółów, wielowątkowość bez chaosu, mocne zarysowanie głównych postaci. Przy tym postacie te mogłyby zaistnieć i dziś, choć w dużo większym stopniu męskie niż kobiece. Kobiet na wyłącznym utrzymaniu mężów czy kochanków jest chyba dużo mniej niż te 126 lat temu.  Info dla osób niewidomych: okładka obu tomów utrzymana jest w stylu secesyjnym. Imiona i nazwisko autora, tytuł książki i nazwa wydawnictwa wymalowane są na czarno i wkomponowane w zielono-fioletowo-fuksjową, płynącą ramkę...
Czytaj więcej