Klub Koników Wiatrem Bujanych

Przyjaźń, przełamywanie własnej słabości, humor, wzruszenie. Kompletnie różne osobowości i rodziny. Potęga wiary w magiczny przedmiot. Jej mroczne oblicze. Dorastanie.  Nieźle się to czyta. Chętnie sięgnę po drugą część trylogii. Info dla osób niewidomych: na bordowym tle widać różne szare przedmioty. Przede wszystkim tenisówki z tytułu, ale także skrzynkę pocztową, szpulkę nici i igłę, szafę, gramofon z płytą, samochód zabawkę, telefon tarczowy, plaster. Wszystkie one zajmują poczesne miejsce w niniejszej opowieści. 

Żywy, barwny język. Nieco dziecinne ilustracje. Wartka, zazębiająca się akcja. Sprawne prowadzenie postaci. Współczesność zgrabnie złączona z baśniowością. Drugorodny wytrwale słuchał, mimo że zwykle woli książki wiedzowe. Dla mnie była to uczta. Info dla osób niewidomych: czerwona okładka stylizowana jest na starą księgę. Tytuł żółty, wypisany niby starodawną czcionką. Ze środka, spod tytułu, z romboidalnego okienka patrzą na nas główni bohaterowie - Natalia, Marta, Mania, Ludenson i Jacek. Z boku rombu spogląda Stefan Jettecki. Książka świetnie nadaje się do czytania na głos, więc audiobook byłby niezłym pomysłem. A jeszcze lepiej słuchowisko. 

Autor bardzo lubi się chwalić, co można zrozumieć u tak uzdolnionego człowieka. Kłopot w tym, że jakoś mnie to nie porywa. Porzuciłam bez żalu. Info dla osób niewidomych: okładka to zdjęcie portretowe Feynmana przerobione na rysunek pastelami suchymi. Mało oryginalne. 

Umiarkowanie interesujące wywiady z dziećmi w wieku od 9 do 15 lat. Na każdy temat. Kim są, co lubią, a czego nie, co sądzą o szkole i dorosłych, co robią w wolnym czasie, a co na co dzień, jakie mają stosunki z rówieśnikami, co je śmieszy, czego się boją, o czym śnią, jaką książkę chcieliby napisać lub choć przeczytać, co radzą światu i wreszcie, o co "ciocia" powinna ich jeszcze zapytać. Lektura nieobowiązkowa. Mogłaby być lepsza, gdyby podano wiek każdego rozmówcy. Imię prawdziwe lub zmyślone. Jakieś tło, jak do tego doszło, że "ciocia" z nimi rozmawia. I co zrobiła z niektórymi dość niepokojącymi wypowiedziami (przemoc w rodzinie czy szkole). Info dla osób niewidomych: okładka to czarnobiałe zdjęcie lekko uśmiechniętej dziewczynki w kwiatowej opasce na włosach, krótkiej sukience w kratkę, z deskorolką w rękach. Z tyłu widać jakieś domy. 

Reread i to udany. Większość szczegółów wyleciała mi z głowy, więc odkrywałam tę książkę na nowo. Jeśli ktoś lubi historie alternatywne, mnożenie scenariuszy, emocje w parach (a nawet w trójkątach i innych figurach geometrycznych), grę obyczajów, francuski i ironię, to jest spora szansa, że przeczyta tę powieść z przyjemnością równą mojej. Kto zaś o Polsce czy ludziach starszych potrafi myśleć wyłącznie z nabożeństwem, ten niech lepiej sobie lekturę odpuści. Komu chce się czytać tłumaczenie, temu podrzucam linka do Babelio.fr.  https://www.babelio.com/livres/Miloszewski-Te-souviendras-tu-de-demain-/1156778 Info dla osób niewidomych: okładka przedstawia damski tułów w czarnym gorsecie przyozdobionym sylwetkami budynków. Pozostałe kolory to niebieski, czerwony i biały. Nieprzypadkowo.

Album z serii "Dekady XX wieku". Jeszcze jeden dowód na to, że często obraz mówi więcej niż tysiąc słów. Choć komentarze pod zdjęciami to i owo podpowiadają.  Przy okazji można polskie i niemieckie tłumaczenie porównać z angielskim oryginałem. A to już dodatkowa przyjemność.  Info dla osób niewidomych: na okładce widnieje para tancerzy w ubraniach z epoki. On w garniturze, ona w sukience za kolano, o włosach obciętych na pazia, w butach na obcasie. Ich ciała rzucają cień na ścianę. Fotografia jest czarno-biała, jak wszystkie w albumie. Kolorowych wtedy jeszcze nie wynaleziono.