Klub Koników Wiatrem Bujanych

Subtelna opowieść pełna przestrzeni i niedopowiedzeń. Przyjaźń, miłość, przywiązanie. Ale również zazdrość, rywalizacja, agresja. Kosmos prosto ze snów i to niekoniecznie tych miłych. Świat bez mężczyzn, co wywołuje poczucie obcości. A jednocześnie je osłabia, skoro w tej historii prawie wszystko jest inne niż w znanym mi świecie. Całość sprawia wrażenie przebywania w czyimś śnie. Niepokojącym i lekko pociągającym. Więcej o autorce  https://en.wikipedia.org/wiki/Tillie_Walden Info dla osób niewidomych: okładka komiksu to tylko cztery kolory - czarny, biały, niebieski i szary. Dominuje czerń. Wewnątrz tego grubego tomiszcza jest więcej kolorów, choć nadal używanych oszczędnie. Rysunki postaci też nie zawierają wielu szczegółów, więc zdarza się nie być pewnym, na kogo właściwie się patrzy. Mimo to nie jest to problemem, gdyż postacie cały czas ze sobą rozmawiają. Niekiedy obywając się bez słów. 

Humorystyczna książka o ssakach, płazach, gadach i rybach. O ptakach nie, bo im autor poświęcił osobną książkę.  Warstwa językowa w większości mi odpowiada. Marek Maruszczak bawi się słowami lekkimi, dosadnymi i codziennymi, cisnąc po wszystkim i wszystkich. Dla dzieci się te teksty niezbyt nadają, lecz starszym nastolatkom nie ma co ich mocno cenzurować.  Nie pasuje mi za to warstwa wizualna. Tworzona przez Nastię Jurewicz, z użyciem sztucznej inteligencji i własnego talentu. Na co dzień używanego w studiu tatuażu. Stąd pastelowe kolory i dziwnie równe krawędzie plam barwnych. Wolałabym rysunki całkowicie satyryczne lub realistyczne. Lub dobrej jakości zdjęcia. A już najbardziej irytuje mnie to, kto weryfikował merytorycznie tekst, a kto ilustracje. Doktor habilitowany geografii i malarka abstrakcyjna. Gdzie Rzym, gdzie Krym? Mimo mankamentów i tak warto było się z tą pozycją zapoznać. Choćby po to, by wyrobić sobie zdanie o tym, jakie proporcje rozrywki i edukacji odpowiadaj...

La migliora parte della Narnia, almeno per me. Ma solo quando è letta dopo le altre parte per non perdere la sorpresa.  La lingua è ricca e le due bambini, Polly e Digory, simpatici, ma non perfetti e perciò realistici. Solo la fine era un po' noiosa, come una copia della Bibbia. Inoltre mi mancano più di informazioni sul Charn e sui altri mondi paralleli.  Info per persone non vedente: la copertina del audiolibro è azzurra con due bambini (Polly e Digory) andanti a cavallo volante (Fragolino). Sopra c'è il bosco sul neve con un lampione, il segno distintivo della seria. E tra questo bosco e il Fragolino con i bambini, ci vediamo il nome del autore e il titolo del libro, scritti in azzurro, arancione e giallo. E tutto il disegno è sul un sfondo nero come un sigillo sul la copertina azzurra.  Il testo è letto di Elisa Giorgio. La sua voce è simile a questa di Francesca Sarah Toich. Giusto il testo è meno dinamico di queste delle fiabe, con meno dei dialoghi.  ...

Prima di ascoltare le fiabe di Andersen e delli Fratelli Grimm, ho provato di ascoltare "Harry Potter e il Pietro Filosofale" e "Il Piccolo Principe". Ma le voce dei lettori non mi hanno piaciuto di tutto. Ho anche provato di ascoltare due libri di Ammaniti. Purtroppo mi sono perduto nelle sue storie. Allora ho deciso di provare le fiabe.  E questo è stato come un miracolo. La voce di Francesca Sarah Toich e vivace, dolce o forte dipendendo della situazione. Questo voce magico mi fa sognare, sorridere e commuovere. Come ero stupida di pensare delle fiabe come delle storie solo per bambini! Una nota per altri principianti: è molto più facile di ascoltare delle storie già conosciute e concentrasi sulla lingua e non sulla lingua e sulla storia. Per non perdere il filo, potete cambiare la velocità di riproduzione. Io per esempio l'ho rallentato a 75% di originale.  Nota seconda: credo di avere trovato tantissimi audiolibri italiani sul Bookbeat e solo pochi sulla Au...

Infatti sono delle breve storie per principianti (livello A2 - B1 secondo CEFR). Il vocabolario è molto semplice, la grammatica anche (il passato remoto non esista, sostituito par il passato prossimo). Ognuna storia ha tre capitoli molto corti. Dopo ognuno capitolo c'è un riassunto e una lista di alcuni espressioni utilizzati in quello capitolo e un semplicissimo test.  Questo è il mio primo libro letto in italiano, sono allora abbastanza soddisfatta. Comunque ho trovato tanti errori delle chiavi per i testi. Inoltre so che queste storie sono stesse in ognuna lingua offerta nelle seria di Olly Richards. Però non sono sicura se la lingua è davvero naturale. Dovrei le fare leggere par qualcuno con livello molto più alto che il mio. Info per persone non vedente: la copertina è rossa e un po azzurra. C'è una coppia sul motorino e il Colosseo. Niente di speciale, anche le illustrazioni all'interno del libro.

Na szczęście nie ma Na szczęście wciąż rosną drzewa Na szczęście rzeczy istnieją bezcenne I nie umierają te bezimienne Z braku imienia nie więdną liście Kochać też można nieoczywiście Być nienazwanym, ciągle zmieszanym Puszczać latawce chmurom rumianym (Wiersz inspirowany blogiem znajomym, który polecam wszystkim ceniącym myśl spokojną i podaną nie wprost  https://cases-of-sale.blogspot.com ) Info dla osób niewidomych: kolaż mego autorstwa w estetyce snu. Paszcza aligatora rozwiera się nad meduzą, na tle której widać głowę pięknej kobiety z zamkniętymi oczami. Głowa ta wyrasta z ciała węża. W prawym dolnym rogu siedzi coś podobnego do myszy.  Nie próbowałam stworzyć czegokolwiek znaczącego. Po prostu wycinałam co popadnie i bawiłam się skojarzeniami. Obok Drugorodny robił to samo. Jeśli którekolwiek zwierzę poczuło się urażone, bo zostało niewłaściwe nazwane, to najmocniej przepraszam.