Klub Koników Wiatrem Bujanych

Autor bardzo lubi się chwalić, co można zrozumieć u tak uzdolnionego człowieka. Kłopot w tym, że jakoś mnie to nie porywa. Porzuciłam bez żalu. Info dla osób niewidomych: okładka to zdjęcie portretowe Feynmana przerobione na rysunek pastelami suchymi. Mało oryginalne. 

Umiarkowanie interesujące wywiady z dziećmi w wieku od 9 do 15 lat. Na każdy temat. Kim są, co lubią, a czego nie, co sądzą o szkole i dorosłych, co robią w wolnym czasie, a co na co dzień, jakie mają stosunki z rówieśnikami, co je śmieszy, czego się boją, o czym śnią, jaką książkę chcieliby napisać lub choć przeczytać, co radzą światu i wreszcie, o co "ciocia" powinna ich jeszcze zapytać. Lektura nieobowiązkowa. Mogłaby być lepsza, gdyby podano wiek każdego rozmówcy. Imię prawdziwe lub zmyślone. Jakieś tło, jak do tego doszło, że "ciocia" z nimi rozmawia. I co zrobiła z niektórymi dość niepokojącymi wypowiedziami (przemoc w rodzinie czy szkole). Info dla osób niewidomych: okładka to czarnobiałe zdjęcie lekko uśmiechniętej dziewczynki w kwiatowej opasce na włosach, krótkiej sukience w kratkę, z deskorolką w rękach. Z tyłu widać jakieś domy. 

Reread i to udany. Większość szczegółów wyleciała mi z głowy, więc odkrywałam tę książkę na nowo. Jeśli ktoś lubi historie alternatywne, mnożenie scenariuszy, emocje w parach (a nawet w trójkątach i innych figurach geometrycznych), grę obyczajów, francuski i ironię, to jest spora szansa, że przeczyta tę powieść z przyjemnością równą mojej. Kto zaś o Polsce czy ludziach starszych potrafi myśleć wyłącznie z nabożeństwem, ten niech lepiej sobie lekturę odpuści. Komu chce się czytać tłumaczenie, temu podrzucam linka do Babelio.fr.  https://www.babelio.com/livres/Miloszewski-Te-souviendras-tu-de-demain-/1156778 Info dla osób niewidomych: okładka przedstawia damski tułów w czarnym gorsecie przyozdobionym sylwetkami budynków. Pozostałe kolory to niebieski, czerwony i biały. Nieprzypadkowo.

Album z serii "Dekady XX wieku". Jeszcze jeden dowód na to, że często obraz mówi więcej niż tysiąc słów. Choć komentarze pod zdjęciami to i owo podpowiadają.  Przy okazji można polskie i niemieckie tłumaczenie porównać z angielskim oryginałem. A to już dodatkowa przyjemność.  Info dla osób niewidomych: na okładce widnieje para tancerzy w ubraniach z epoki. On w garniturze, ona w sukience za kolano, o włosach obciętych na pazia, w butach na obcasie. Ich ciała rzucają cień na ścianę. Fotografia jest czarno-biała, jak wszystkie w albumie. Kolorowych wtedy jeszcze nie wynaleziono.

Ważna książka o tym, dlaczego chcemy lub nie chcemy żyć. Co z tym robimy, z czyją ewentualną pomocą. O różnicach kulturowych i majątkowych. O sposobach zapobiegania samobójstwom. O godności i miłości, która chroni, choć nie zawsze wystarcza.  Po "Człowieku w poszukiwaniu sensu" Frankla, to druga tak poruszająca książka dla mnie. Link do tamtej recenzji  https://klubkonikowwiatrembujanych.blogspot.com/2022/10/dziwnie-czyta-sie-tak-esencjonalne.html?m=1 Info dla osób niewidomych: okładka jest fioletowo-brzoskwiniowa, z wytłoczonym przyciskiem pauzy na środku. Tytuł i nazwisko autora, szwedzkiego psychiatry, są białe. 

Pusta  Płaska  Nic jej nie rusza Jedzie i punkty odhacza Dom dzieci praca Książka lub serial Czysta breweria Nie żyje - istnieje  Duszę wywieje  Ostatnia emocja Pójdzie na odstrzał  Lek połknie  Spać pójdzie  Dzień w tłoku ujdzie Pustynna równina  Ratunku otrzymać Nie ma skąd Won, poszła  Już stąd! Info dla osób niewidomych: wiersz ilustrowany przetworami własnej roboty (kiszonymi burakami i ogórkami małosolnymi)