Klub Koników Wiatrem Bujanych

Nie tak wciągająca jak "Zwierciadło pęka w odłamków stos". Trzyma poziom dzięki eleganckiemu językowi i higienicznym opisom śmierci. Czegoś jednak mi w niej zabrakło.  Lubię pannę Marple, ale może nadszedł już czas, by poznać Herkulesa Poirot? Info dla osób niewidomych: okładka utrzymana jest w stonowanych odcieniach czerwieni, turkusu, bieli i brzoskwini. Na środku stoi wieża ratuszowa z zegarem. Wokół latają ptaki. Rysunek otacza obwódka w kwiatki. Całość jest lekko zgeometryzowana. 

Poszewka wyszła mi krzywa. Kwadraty zmieniły się w prostokąty, a zamek wszyty ręcznie i nierówno. Co nie zmienia faktu, że funkcjonalne toto jest nadal. I tego, że robiło mi się to całkiem przyjemnie.  Zaczęłam dziergać koc. Trochę to potrwa, ale to nie wyścig przecież. Info dla osób niewidomych: poszewkę wydziergałam w dwóch kolorach - żółto-pomarańczowym i butelkowo zielonym z dodatkiem innych kolorów (w tym żółtego). Ściegiem francuskim czyli samymi prawymi oczkami. 

Przyjaźń, przełamywanie własnej słabości, humor, wzruszenie. Kompletnie różne osobowości i rodziny. Potęga wiary w magiczny przedmiot. Jej mroczne oblicze. Dorastanie.  Nieźle się to czyta. Chętnie sięgnę po drugą część trylogii. Info dla osób niewidomych: na bordowym tle widać różne szare przedmioty. Przede wszystkim tenisówki z tytułu, ale także skrzynkę pocztową, szpulkę nici i igłę, szafę, gramofon z płytą, samochód zabawkę, telefon tarczowy, plaster. Wszystkie one zajmują poczesne miejsce w niniejszej opowieści. 

Żywy, barwny język. Nieco dziecinne ilustracje. Wartka, zazębiająca się akcja. Sprawne prowadzenie postaci. Współczesność zgrabnie złączona z baśniowością. Drugorodny wytrwale słuchał, mimo że zwykle woli książki wiedzowe. Dla mnie była to uczta. Info dla osób niewidomych: czerwona okładka stylizowana jest na starą księgę. Tytuł żółty, wypisany niby starodawną czcionką. Ze środka, spod tytułu, z romboidalnego okienka patrzą na nas główni bohaterowie - Natalia, Marta, Mania, Ludenson i Jacek. Z boku rombu spogląda Stefan Jettecki. Książka świetnie nadaje się do czytania na głos, więc audiobook byłby niezłym pomysłem. A jeszcze lepiej słuchowisko. 

Autor bardzo lubi się chwalić, co można zrozumieć u tak uzdolnionego człowieka. Kłopot w tym, że jakoś mnie to nie porywa. Porzuciłam bez żalu. Info dla osób niewidomych: okładka to zdjęcie portretowe Feynmana przerobione na rysunek pastelami suchymi. Mało oryginalne. 

Umiarkowanie interesujące wywiady z dziećmi w wieku od 9 do 15 lat. Na każdy temat. Kim są, co lubią, a czego nie, co sądzą o szkole i dorosłych, co robią w wolnym czasie, a co na co dzień, jakie mają stosunki z rówieśnikami, co je śmieszy, czego się boją, o czym śnią, jaką książkę chcieliby napisać lub choć przeczytać, co radzą światu i wreszcie, o co "ciocia" powinna ich jeszcze zapytać. Lektura nieobowiązkowa. Mogłaby być lepsza, gdyby podano wiek każdego rozmówcy. Imię prawdziwe lub zmyślone. Jakieś tło, jak do tego doszło, że "ciocia" z nimi rozmawia. I co zrobiła z niektórymi dość niepokojącymi wypowiedziami (przemoc w rodzinie czy szkole). Info dla osób niewidomych: okładka to czarnobiałe zdjęcie lekko uśmiechniętej dziewczynki w kwiatowej opasce na włosach, krótkiej sukience w kratkę, z deskorolką w rękach. Z tyłu widać jakieś domy.