Klub Koników Wiatrem Bujanych

Podróże na inne kontynenty i do innych ludzi. Kamerun, Arabia Saudyjska, Stany. Przyjaciel, żona, ojciec. Wartości afrykańskie, arabskie, europejskie. Zderzenie oczekiwań. Odwaga przyznania kim jesteśmy, a kim się (jeszcze?) nie umiemy stać. Druga po "Chrobocie" bardzo dobra książka Michniewicza. Info dla osób niewidomych: okładka utrzymana jest chłodnych kolorach. Dwie trzecie zajmuje zdjęcie autora idącego szosą na jakimś pustkowiu. Z tyłu widać odległe góry i bardzo niebieskie niebo. Autor nosi okulary przeciwsłoneczne, ma krótko przycięte włosy, wąsy i hiszpańską bródkę. Ubrany jest w ciemnoszarą turystyczną koszulę z krótkimi rękawami, spodnie koloru piasku i solidne buty. Ręce założył z tyłu.  Jego imię i nazwisko wypisane są granatowym, a tytuł książki białym fontem. Pod tytułem widnieje poprzeczna biała linia, a na jej tle, w białych kółkach fotografie osób, które zabrał w podróż. Wszystkie wykonane przez autora, jak również te wewnątrz książki. Tylko jego portret na ...

Zbiór opowiadań napisanych przez Maud między rokiem 1897 a 1934. Odnaleziono je wiele lat po jej śmierci i po raz pierwszy opublikowano w Kanadzie w roku 1990. Widać w nich fascynację parapsychologią, silną emocjonalność (czułostkowość wręcz), konserwatyzm, umiłowanie piękna i ogromny idealizm. Zestawiwszy te krótkie utwory z wiedzą o życiu autorki, otrzymujemy podręcznikowy przykład eskapizmu. Lektura tylko momentami była dla mnie przyjemna. Trzymał mnie przy niej głównie upór i to, że cały tomik jest dość cienki. Pierwsze dwa tomy o Ani z Zielonego Wzgórza to przy nim arcydzieła. Info dla osób niewidomych: na trawiastozielonym tle nazwisko autorki i tytuł książki wypisane są żółtym, fantazyjnym fontem. Na środku okładki widnieje oprawiona w żółtą ramkę reprodukcja widokówki z młodą kobietą trzymającą bukiet kwiatów. Kobieta ma włosy ułożone w fale, podwinięte tak, że nie widać ich końców. Nosi sukienkę z krótkim rękawem, ozdobioną sztucznymi kwiatami i koronką przy dekolcie. Jej fryz...

Dość chaotyczna, choć ciekawa książka. Uświadamia skąd wziął się archetyp matki karmicielki, czemu kobiety bywają uległe, rodzice nieczuli, czemu inteligencja wciąż pogardza klasą robotniczą i rolnikami. W skrócie pokazuje jak byt określa świadomość. Obecną i przyszłą.  Info dla osób niewidomych: okładka w kolorze ciepłej żółci przedstawia starszą kobietę w chustce na głowie, zgrzebnej kurtce i spódnicy, w zniszczonych butach. Kobieta idzie pochylona pod ciężarem niesionych przez nią wiader z wodą. Ma jej w tym pomóc koromysło, które pewnie też swoje waży. Za głową kobiety graficzka wycięła w tle białe koło, co ma chyba sugerować aureolę. Na oryginalnym zdjęciu jej nie ma. Są za to wiejskie chałupy i droga. A samo zdjęcie pochodzi z roku 1932. Zamieszczam je tutaj jako drugie.

Ciekawa konstrukcja fabularna. Dużo przemocy. Trochę czułości. Niestety nie udało mi się w tę książkę wczuć, za dużo tu było konstrukcji. Za mało siły emocjonalnej. Info dla osób niewidomych: okładka wygląda jak wycinanka. Na turkusowym tle mnóstwo szczegółów. Górą deszcz, róże za płotem, delfin, statek, samochód, kawa na stoliku i butelka wina. Przez falujący środek płynie tytuł. A dołem miasto z gwiazdami jak na karuzeli nad łóżeczkiem malucha, nas nią koty. Obok meczet, gałęzie z liśćmi i samolot.  Wszystko i nic. Bez filtra. Żeby nikt nie mógł zarzucić, że okładka czegoś nie pokazała. Zupełnie jak tekst w środku.

Ten reportaż Rokity jest o wiele bardziej napakowany wiedzą niż jego późniejsza "Odrzania". Jednocześnie oba to nie tylko reportaż, to poszukiwanie tożsamości. W "Kajś" najbardziej podoba mi się przedstawienie śląskości przez pryzmat losów własnej rodziny, od czasów zaborów po dzisiejsze. Poza tym skromność autora, który swych słabości nie kryje i chętnie oddaje głos tym, którzy o Śląsku wiedzą więcej, bo zajmują się nią od lat. Co nie przeszkadza mu być krytycznym, gdy zajdzie potrzeba. I wstawki z języka śląskiego. I fakt, że książka została nań przetłumaczona, tytuł to "Kajś. Gyszichta ô Gōrnym Ślōnsku".  Dobre to, nie tak poetyckie jak "Odrzania", lecz nadal dobre. A kawałek o jedzeniu na rowerze i jego skutkach dla pisania zwyczajnie mnie rozbroił.  Info dla osób niewidomych: okładka jest biała, na samej górze widać czarno-białe zdjęcie człowieka jadącego rowerem po ulicy z ceglanymi kamienicami. Mogło być zrobione wszędzie na Śląsku, a wyd...

Na tę biografię polowałam w bibliotece chyba z rok. Ponad sześćset stron pochłonęłam w nieco ponad dwa tygodnie, a nie nawykłam do aż tak grubych tomiszcz. Mary Henley Rubio stworzyła biografię prawie doskonałą. Mamy w niej wszystko, czego udało jej się dowiedzieć o prywatnym i publicznym życiu Lucy Maud Montgomery. Mamy tło społeczno-kulturalne dziewiętnasto i dwudziestowiecznej Kanady. Mamy odwołania do listów, gazet, wywiadów, dzienników Maud, wszelkie zdjęcia. Mamy wreszcie wyraźnie rozróżnione fakty i przypuszczenia autorki. Ogrom pracy jest imponujący, a pióro lekkie. Czego brakuje do doskonałości? Mniej spisów zebrań, zamiana przypisów końcowych na dolne, spisu treści, a ze strony tłumaczki spójnych tytułów książek Maud i bohaterów w niej wstępujących. Poza tym przydałoby się podzielić to wydanie na dwa tomy, bo jeden jest bardzo ciężki i nieporęczny (spróbujcie go czytać na stojąco w tramwaju, będąc jednocześnie obwieszoną np. torebką i torbą z laptopem).  PS istna kopalnia...