Klub Koników Wiatrem Bujanych

Reportaż o pacjentach, obecnych i byłych. O ich rodzinach. A także o lekarzach, pielęgniarkach, terapeutach środowiskowych. O nielicznych asystentach zdrowienia. O reformie opieki psychiatrycznej, zatrzymanej na samym jej początku. O nadziei i jej braku. O zwykłych ludzkich sprawach. Choć niekiedy szokujących, jak historia Magdy. Info dla osób niewidomych: okładka jest zielona, ze zdjęciem kogoś leżącego na szpitalnym łóżku. Kogoś całkowicie zakrytego kołdrą. Obok łóżka okno, na podłodze kapcie. Raczej męskie. 

Poradnik dla psijaciół i ciekawskich. Pigułka wiedzy okraszona humorem. Całkiem niezły, co mówię jako osoba psiosceptyczna (czytaj: lekka bojączka, raz w życiu psa wyprowadziłam i byłam pod wielkim wrażeniem jego osobowości) i kociocentryczna (koty rządzą co osobom bojaźliwym bardzo ułatwia sprawę).  Info dla osób niewidomych: na okładce mamy czarno-biały rysunek jamnika utytłanego w błocie. Wyraźnie zadowolonego z życia. 

Odio il Natale - molto divertente e simpatica storia di una brava infermiera in cerca di un fidanzato (per sadisfare sua madre e per se stesso) Guida astrologica per cuori infranti - anche simpatica storia di una assistente nel un studio TV, anche in cerca d'amore  Tutto chiede salvezza  - una seria profondamente umana e toccante di un uomo sempre in difficoltà, fragilissimo, un buon amico e padre, non sempre un buon partner E voi che avete guardato? Che mi consiglia?  Info per persone non vedente: ora no foto. Potete ascoltare i dialoghi, sono buonissime. 

Una storia molto tradizionale piena di associazioni christianici. Non mi piace come "Il nipote del mago", ma posso accettare come un esercizio in lingua italiana. Solo come un esercizio per essere sincera.  Info per persone non vedente: la copertina è gialla come due ragazzine (Susan e Lucy) sul leone (Aslan). Sopra c'è il bosco e un lampione, il segno distintivo della serie. Tra il bosco e il leone c'è il titolo del libro. 

Osiemnaście opowiadań o samotności kobiet, o różnych jej odcieniach. Smutek, melancholia, szczypta poczucia humoru. Nierzadko rozpacz. Nie wiem po co je czytałam. Po co mi to było. Papużankę muszę sobie dawkować. Bo u niej nigdy nie jest łatwo. Za to zawsze ciekawie. Z wyczuciem.  Info dla osób niewidomych: na okładce widnieje czarnobiałe zdjęcie pary młodych ludzi, obejmujących się nawzajem. Twarz chłopaka jest częściowo zamazana żółtą kredką. Tytuł książki jest pod spodem. Jest żółty, wycięty z papieru i rozdarty w poprzek. 

Dosadny, często wulgarny język. Tak zwana mocna kobita w głównej roli. I odejście jej męża jako temat wiodący. Nie podeszło mi to w ogóle. Nawet jej nie skończyłam, a zwykłam kończyć książki. Nawet te odpychające. Ta była za bardzo. Info dla osób niewidomych: na okładce są dwie nagie kobiety, zwrócone do siebie ciałami. Obie mają zamknięte oczy. Jedna jest ruda, o falowanych włosach, a druga o krótkich i jasnych. Nie mam pojęcia jaki to ma mieć związek z treścią książki.