Klub Koników Wiatrem Bujanych

Es ist mein drittes Kontakt mit diesem Buch. Das erste war auf Französisch, dann auf Polnisch und jetzt auf Deutsch (Original). Heißt es, daß es schon eine Besessenheit ist? Oder vielleicht, daß ich keine Fantasie habe, weil ich immer wieder zum selben Werk zurückkomme? Bestimmt wollte ich meine Deutschkenntnisse etwas erfrischen. Und dies ist mit dem Hörspiel ganz angenehm gelungen. Es war wie ein Filmanschauen oder sogar mehr. Denn die berühmte Neverending story zeigt nur die erste Hälfte der Geschichte, die einfachste. Dann wird sie viel dunkler und tiefer. Und am Ende wieder leicht und froh. Aber psst! Ich will doch den anderen Leser oder Zuhörer den Spaß nicht ruinieren. Begegnet ihr selbst Bastian, Atréju, Fuchur und die Kindliche Kaiserin. Und viele, viele anderen Helder aus den Fantasien. Und nicht nur.  Info für blinde Personen: der Umschlag ist hellgrün, mit einem buntem Bild in weißen Rahmen. Der Titel und pflanzliche Dekorationen sind auch weiß. All der Umschlag ist in ...

Urocza książeczka z mnóstwem wymownych rysunków kotów. Bardzo trafne spostrzeżenia na ich temat, konsultowane z kocimi behawiorystami i naukowcami, wszystkimi wymienionymi z imienia i nazwiska. Dobra lektura dla dzieci oraz początkujących opiekunów kotów. Dla tych z większym doświadczeniem po prostu miła rzecz.  Info dla osób niewidomych: na niebieskofioletowej okładce tytuł wypisany jest białymi wielkimi literami, a podtytuł już normalnie, tyle że na ciemnozielono. Reszta to rysunki kotów - szarego przytulasa, zniecierpliwionej trikolorki, szykującego się do obrony czarnobiałego kocura oraz dwóch mocno zaprzyjaźnionych kociambrów, białoszarego i rudego. 

Faktycznie nietypowy przewodnik. Subiektywny, ale również praktyczny. Zabarwiony ciepło-ironicznym poczuciem humoru autorki. Jej zachwytem, nie bezkrytycznym, nad miastem. Jej niechęcią do tłumów. Jej wiedzą historyczną i archeologiczną.  Najciekawsze w nim okazały się dla mnie rozdziały o cmentarzach, dziwnych budynkach i miejscach dla dzieci. Najbardziej dłużyła mi się za to część o willach i pałacach (robotniczych).  Wszystko to kwestia subiektywna, może z Wami będzie inaczej? Info dla osób niewidomych: okładka jest dość minimalistyczna. Białe tło, na nim górna część katedry świętego Stefana w zgeometryzowanej formie. W głębi majaczą góry. Tytuł na zielono, nawiązuje do zielonych elementów dachu katedry. 

Non so esattamente perché questo libro è si noioso. Gli esercizi sono dei livelli A2 e B1. Ci sono esercizi più o meno banali, ma questo non è un problema. Gli immagini sono verdi e neri, niente di speciale. L'audio non mi sembra naturale, le due lettrice parlano troppo lentamente.  Ho fatto solamente due capitoli e ho rinunciato. Non voglio perdere la mia motivazione giusto perché un libro non mi piace. Fortunatamente ci sono gli audiolibri sul Bookbeat o i podcast comme "Italiano con amore" di Eleonora https://italianoconamore.com/ilpodcast/ , la grammatica di Antonina Jasnorzewska ("Przepis na włoski" - sono a mezzo di questo libro)  https://altenberg.pl/books/przepis-na-wloski-antonina-jasnorzewska/ o storie a leggere (come "Short stories in Italian per beginners. Volume 2" di Olly Richards, anche qui sono a mezzo della lettura). https://ollyrichards.co/about/ Non devo mi fare male per imparare la bellissima lingua italiana.  Info per persone non...

Bardzo praktyczny przewodnik dla mniej i bardziej zaawansowanych miłośników dwóch kółek. Do każdej z dwudziestu pięciu tras dołączona jest orientacyjna mapka i profil wysokościowy, informacja o długości trasy, jej minimalnym czasie i stopniu trudności. W opisie na początku dostajemy też informacje o rodzaju nawierzchni i roweru, jaki powinien wystarczyć do pokonania trasy.  Są też opisy kolejnych punktów trasy i zdjęcia co atrakcyjniejszych miejsc. Uwaga! Przewodnik jest z 2019 roku, więc nie wszystko jest w nim aktualne. Na przykład nie ma w nim mowy o kładce pieszo-rowerowej na jeziorze Kórnickim.  W poradniku na początku brakuje informacji o rowerach miejskich. A nimi też można pokonać część tras. Co też czynię.  Info dla osób niewidomych: na mocno niebieskiej okładce pyszni się rowerzysta w obcisłych gatkach i z rowerem górskim. Tuż za nim widać kanciastą fontannę z placu Wolności, dalej zaś rysunkową wersję Starego Rynku. Poniżej dorzucam fotki z okolic Jezior Wielki...

Sam pomysł, by podzielić wypady na kilkugodzinne, całodniowe i weekendowe, uważam za bardzo praktyczny. Tak samo jak ich wewnętrzny podział na wycieczki piesze, rowerowe czy wodne (np. kajakowe). Także informacje o sposobach dojazdu transportem publicznym i samochodem.  Kłopot w tym, że tylko przy części z nich podano długość trasy czy jej orientacyjny czas trwania. O stopniu trudności nawet się nie zająknięto. I potem człowiek musi wybierać czy pojedzie ruchliwą trasą bez pobocza czy będzie przedzierać się przez chaszcze. Wybraliśmy to drugie, dworek w Koszutach był tego wart. Z czterdziestu siedmiu proponowanych tras póki co pokonaliśmy jedynie pięć. Googlowi dzięki za mapy. W przewodniku ich w ogóle nie było.  Info dla osób niewidomych: oprócz zielonej okładki książki (ze schematycznej przedstawionymi turystami, drogą z autem oraz atrakcjami do odwiedzenia) wrzucam tu też zdjęcia z trasy Poznań - Środa Wielkopolska - Koszuty. W tych ostatnich mieści się dworek z XVII wieku....

Interessantes, amüsantes und manchmal trauriges Büchlein eines Flüchtlinges aus dem Irak, der ein Dichter und Schriftsteller erst in Deutschland geworden ist. Und auf Deutsch schreibt. Es fühlt sich, daß Abbas Khider sich subtil äußern kann. Deswegen tut es mir besonders leid, daß auch ihm die Diskriminierung nicht erspart wurde und dazu mehrmals. Und nich nur von Herrn Schmidt, aber auch von der Polizei. Was den Ihnalt anbelangt, so bin ich der Meinung, daß der Autor mindestens einmal versuchen sollte, Polnisch zu lernen. Dann könnte er Deutsch viel einfacher finden. Es kann aber sein, daß ich die Nuancen der Sprache von Göthe unterschätze. Sagen Sie es mir bitte, liebe Polen und Polinnen, die an der anderen Seite der Oder wohnen! Info für blinde Leute: der Umschlag ist hellgelb mit vielen Porträts, die mit einem Bleistift gezeichnet wurden. Es dort Charlie Chaplin, ein Baby, eine Polizistin, einen Mann Bart, einen anderen mit Glatze und Sonnenbrillen, einen Hund, eine langhaarige Fra...

Dieses Buch habe ich erstmals als eine junge Erwachsene gelesen. Dann hat es mir sehr gefallen. Es schien mir sehr originell und frisch. Dann habe ich nach einen anderem Gaarder's Buch gegriffen, "Maya", und fand es so prätentiös, daß auf eine Lektüre seinen weiteren Werke verzichtete. Letztens wollte ich meine Deutschkenntnisse erfrischen, sah die "Sofies Welt" in der Bibliothek und dachte mir "hm, warum nicht?". Aber nein, ich mag weder das Inhalt noch die Form. Vielliecht bin ich zu erwachsen? Oder ganz einfach, will ich nicht alles wiederholen? Sowieso ist das Leben zu kurz, um sich bei Hobbys zu langweilen. Info für Blinden: der Umschlag ist einfach dunkelbraun, ohne irgenwelche Bilder. Vielliecht gab es einen Schutzumschlag, mußte dann aber lange her verschwunden sein.

Bity miesiąc tę książkę czytałam. Czy było warto? To zależy jak to mierzyć. Jeśli przyjemnością z lektury, to nie, bo powtykane tu i ówdzie żarciki (w dobrym guście) nie zrekompensowały mi trudu zdobywania wiedzy o kolonizacji kosmosu (z naciskiem na Księżyc i Marsa, najbardziej realne dla Ziemian cele). Jeśli zaś mierzyć to przyrostem wiedzy w stylu od zera do milionera, to po stokroć tak. Przy czym bardzo doceniam szczerość autorów. Zaczęli od entuzjazmu, skończyli zaś na umiarkowanym planie kolonizacji. Ale jak by nie spojrzeć, trudności jest multum, więc jeśli Mars miałby stać się naszym drugim domem, a nie źródłem samozniszczenia, to jest to jedyna droga zdaniem Weinersmithów. Przekonajcie się sami. A jeśli pragniecie poznać smak książki jeszcze przed czytaniem, posłuchajcie tego wywiadu  https://www.abc.net.au/listen/programs/conversations/kelly-weinersmith-life-on-mars-elon-musk/103519898 Info dla osób niewidomych: książka, w całości zilustrowana przez Zacha Weinersmithe'a, ...

Quando ero una bambina, non amavo questo burrattino. Pinocchio mi sembravo un ragazzo ingrato e un po' stupido. E la storia della sua vita troppo brutale. Ma adesso tutto è cambiato grazie alla lettrice grandiosa. Valentina Verratrini e capabile di diventare tutte persone del mondo, anche gli animali. La sua voce è fenomenale e mi ha seduta subito.  Se non mi credete, potete ascoltare gli esempi qui:  https://www.voceincapitolo.com/product-category/audiolibri/ Info per persone non vedente: la copertina del audiolibro è semplice. Mostra il nostro caro burratino con il suo naso lunghissimo. Quasi a punto di questo naso siede il Grillo Parlante con una espressione malcontenta. Pinocchio, invece, sembra di essere solamente sorpreso. Come mai tutto le sue bugie possono fare crescere il suo naso?;)

Subtelna opowieść pełna przestrzeni i niedopowiedzeń. Przyjaźń, miłość, przywiązanie. Ale również zazdrość, rywalizacja, agresja. Kosmos prosto ze snów i to niekoniecznie tych miłych. Świat bez mężczyzn, co wywołuje poczucie obcości. A jednocześnie je osłabia, skoro w tej historii prawie wszystko jest inne niż w znanym mi świecie. Całość sprawia wrażenie przebywania w czyimś śnie. Niepokojącym i lekko pociągającym. Więcej o autorce  https://en.wikipedia.org/wiki/Tillie_Walden Info dla osób niewidomych: okładka komiksu to tylko cztery kolory - czarny, biały, niebieski i szary. Dominuje czerń. Wewnątrz tego grubego tomiszcza jest więcej kolorów, choć nadal używanych oszczędnie. Rysunki postaci też nie zawierają wielu szczegółów, więc zdarza się nie być pewnym, na kogo właściwie się patrzy. Mimo to nie jest to problemem, gdyż postacie cały czas ze sobą rozmawiają. Niekiedy obywając się bez słów. 

Humorystyczna książka o ssakach, płazach, gadach i rybach. O ptakach nie, bo im autor poświęcił osobną książkę.  Warstwa językowa w większości mi odpowiada. Marek Maruszczak bawi się słowami lekkimi, dosadnymi i codziennymi, cisnąc po wszystkim i wszystkich. Dla dzieci się te teksty niezbyt nadają, lecz starszym nastolatkom nie ma co ich mocno cenzurować.  Nie pasuje mi za to warstwa wizualna. Tworzona przez Nastię Jurewicz, z użyciem sztucznej inteligencji i własnego talentu. Na co dzień używanego w studiu tatuażu. Stąd pastelowe kolory i dziwnie równe krawędzie plam barwnych. Wolałabym rysunki całkowicie satyryczne lub realistyczne. Lub dobrej jakości zdjęcia. A już najbardziej irytuje mnie to, kto weryfikował merytorycznie tekst, a kto ilustracje. Doktor habilitowany geografii i malarka abstrakcyjna. Gdzie Rzym, gdzie Krym? Mimo mankamentów i tak warto było się z tą pozycją zapoznać. Choćby po to, by wyrobić sobie zdanie o tym, jakie proporcje rozrywki i edukacji odpowiadaj...

La migliora parte della Narnia, almeno per me. Ma solo quando è letta dopo le altre parte per non perdere la sorpresa.  La lingua è ricca e le due bambini, Polly e Digory, simpatici, ma non perfetti e perciò realistici. Solo la fine era un po' noiosa, come una copia della Bibbia. Inoltre mi mancano più di informazioni sul Charn e sui altri mondi paralleli.  Info per persone non vedente: la copertina del audiolibro è azzurra con due bambini (Polly e Digory) andanti a cavallo volante (Fragolino). Sopra c'è il bosco sul neve con un lampione, il segno distintivo della seria. E tra questo bosco e il Fragolino con i bambini, ci vediamo il nome del autore e il titolo del libro, scritti in azzurro, arancione e giallo. E tutto il disegno è sul un sfondo nero come un sigillo sul la copertina azzurra.  Il testo è letto di Elisa Giorgio. La sua voce è simile a questa di Francesca Sarah Toich. Giusto il testo è meno dinamico di queste delle fiabe, con meno dei dialoghi.  ...

Prima di ascoltare le fiabe di Andersen e delli Fratelli Grimm, ho provato di ascoltare "Harry Potter e il Pietro Filosofale" e "Il Piccolo Principe". Ma le voce dei lettori non mi hanno piaciuto di tutto. Ho anche provato di ascoltare due libri di Ammaniti. Purtroppo mi sono perduto nelle sue storie. Allora ho deciso di provare le fiabe.  E questo è stato come un miracolo. La voce di Francesca Sarah Toich e vivace, dolce o forte dipendendo della situazione. Questo voce magico mi fa sognare, sorridere e commuovere. Come ero stupida di pensare delle fiabe come delle storie solo per bambini! Una nota per altri principianti: è molto più facile di ascoltare delle storie già conosciute e concentrasi sulla lingua e non sulla lingua e sulla storia. Per non perdere il filo, potete cambiare la velocità di riproduzione. Io per esempio l'ho rallentato a 75% di originale.  Nota seconda: credo di avere trovato tantissimi audiolibri italiani sul Bookbeat e solo pochi sulla Au...

Infatti sono delle breve storie per principianti (livello A2 - B1 secondo CEFR). Il vocabolario è molto semplice, la grammatica anche (il passato remoto non esista, sostituito par il passato prossimo). Ognuna storia ha tre capitoli molto corti. Dopo ognuno capitolo c'è un riassunto e una lista di alcuni espressioni utilizzati in quello capitolo e un semplicissimo test.  Questo è il mio primo libro letto in italiano, sono allora abbastanza soddisfatta. Comunque ho trovato tanti errori delle chiavi per i testi. Inoltre so che queste storie sono stesse in ognuna lingua offerta nelle seria di Olly Richards. Però non sono sicura se la lingua è davvero naturale. Dovrei le fare leggere par qualcuno con livello molto più alto che il mio. Info per persone non vedente: la copertina è rossa e un po azzurra. C'è una coppia sul motorino e il Colosseo. Niente di speciale, anche le illustrazioni all'interno del libro.

Niesamowity komiks. Nie graficznie, bo styl inspirowany mangą, a wolę bardziej zindywidualizowane portrety ludzi. Za to historia niezmiernie ciekawa. Można oczywiście skwitować ją hasłem "rozszczepienie osobowości". Ale nie będzie to wszystko. Można określić ją jako "ból i piękno dorastania". Ale nie będzie to wszystko. Można dorzucić do worka "nie sądź po pozorach". Ale czy będzie to już wszystko? I taka to właśnie opowieść. Niczym worek bez dna. Chapeau bas, monsieur Le Boucher, chapeaux bas.  Info dla osób niewidomych: okładka od razu przyciąga wzrok. Przedstawia grupę ludzi w lesie, nad brzegiem rzeki. Postacie układają się w trójkąt. Po lewej ciemnoskóra dziewczyna nachyla się do dwóch psów. Za jej plecami stoi jej matka z parasolem. Obok ruda dziewczyna obejmuje blond chłopaka. O jej plecy opierają się dwaj chłopcy obejmujący się w ten sam sposób. Po ich prawej stronie pulchna, czarnowłosa dziewczyna leży na brzuchu. Mniej więcej na środku brązowowło...

Fabuła miałka, za to jaka wspaniała kreska. Postacie charakterystyczne i fizycznie atrakcyjne, niezależnie od płci, wagi i koloru skóry. A jednocześnie lekko karykaturalne, co tylko dodaje im uroku.  Więcej rysunków Didiera Cassegraina tu:  https://characterdesignreferences.com/artist-of-the-week-12/didier-cassegrain Info dla osób niewidomych: na pierwszym planie mamy stojącą w wodzie młodą kobietę z pistoletem w dłoniach. Kobieta ma ciemną karnację i czarne włosy spięte w kucyk, nosi białą koszulę z podwiniętymi rękawami i obcisłe dżinsy z podwiniętymi nogawkami. Zdjęła buty. Widać, że bacznie się rozgląda. Woda jest przejrzysta. Pływają w niej ryby, można zauważyć kamienie, dziecięce wiaderko i łopatkę. W tle widać plażę z palmami, zarys wulkanu i wspaniałe niebo w kolorach błękitu, jasnego fioletu i różu.

Tytuł pretensjonalny, lecz dużo bliższy oryginalnemu (The Tangled Web) niż "Dzban ciotki Becky". Miałam to szczęście, że w bibliotece były oba. Przekonałam się jak bardzo tłumaczenie wpływa na to, czy ktoś w ogóle zdecyduje się dać szansę książce. Wersja z pajęczyną w tytule to lekki, barwny tekst wypełniony wieloma emocjami bohaterów tekst. Natomiast ta z dzbanem to niezgrabne tłumaczenia imion i miejsc, niezgrabne zdania. Zupełnie jakby to nie Maud je pisała. Aż kusi, by dorwać oryginał i porównać zdanie po zdaniu. Co do samej książki, to przeładowany bohaterami i ich relacjami o mało co nie odstraszył mnie od dalszej lektury. Na szczęście kilkadziesiąt stron później wyłoniły się główne postacie, do których z łatwością się przywiązałam. Część z nich tworzy związki romantyczne, część przyjacielskie, część jest w wiecznym konflikcie. Mija rok i życie weryfikuje pochopne sądy. Wzruszenie przeplata się ze śmiechem i grozą. Ta Maud to jednak potrafiła pisać. PS w gratisie dostaj...

Niemiłosiernie długo się z tą książką męczyłam. Wyrwałam wyłącznie dzięki poczuciu humoru autorów oraz wtrętom ze Świata Dysku. Reszta była niezła, choć ździebko przeterminowana (pierwsze wydanie było w 1999 roku, czyli z czasów, gdy biedny Pluton był jeszcze uznawany za planetę). Ale nie mam się co mądrzyć, żaden ze mnie ścisłowiec. Raczej nie będę już sięgać po lektury łączące czysto baśniową narrację z popularyzacją wiedzy. Skakanie między rejestrami za bardzo wybija mnie z rytmu. A Was? Info dla osób niewidomych: okładka jest czarna i zniszczona. Częściowo oddziela się od niej folia. Widzimy tu grupę magów z Niewidocznego Uniwersytetu w pozach dziwnie apostolskich. Na środku zaś wiruje Kula, czyli nasza Ziemia. Scenę oświetlają świece, co daje wrażenie tajemnicy.  Nazwiska Iana Stewarta, Terry'ego Pratchetta i Jacka Cohena, a także tytuł wypisane są złoto czerwonawą czcionką. Nazwisko Pratchetta umieszczone jest na czerwonej wstędze. Moim zdaniem to czysto marketingowy zabieg, ...

Czyli dwie komiksowe opowieści o życiu czarnego kota. O tym, jak jeden dom stracił, a nowy zyskał. O przyjaźni z ludźmi i zwierzętami. O strachu, nadziei, nabywaniu i wychodzeniu z traumy, a także o tym, że dobre chęci czasem nie wystarczą.  Każdy tomik oprócz dużych emocji dostarcza też naukę. Nienachalną, ale bardzo przydatną. I dającą nadzieję na dobre zakończenie. Same rysunki są przeurocze i zwierzęta wypadają na nich znacznie lepiej niż ludzie. Biorąc pod uwagę temat, ma to głębszy sens.  Info dla osób niewidomych: w pierwszym tomie Cząberek patrzy swymi zielonymi oczami w górę i uszy też stawia w górę. Tło za nim jest ciepło żółte. W drugim na jego głowie siedzi miniaturowy pies, a na uchu wisi miniaturowy kot. Oba jasnoróżowe. Tu tło jest malinowe. Na obu okładkach Cząberek uśmiecha się od wibrysa do wibrysa. Pytacie, po co pisać o komiksie dla osób, które go i tak nie zobaczą? Po pierwsze, może coś jednak zobaczą. A po drugie, te komiksy to także dialogi i wyrazy dźwi...