Klub Koników Wiatrem Bujanych

Reportaż z 1941 roku jak kubeł zimnej wody wyjaśnia jak łatwo można ulepić nazistę z tego oto małego chłopca i tej oto małej dziewczynki. Wystarczy wszystko dobrze przemyśleć i sumiennie wdrożyć. Wystarczy wiedzieć jak grać na emocjach. I mocno w to wszystko wierzyć. "Pozwólcie dzieciom do mnie przyjść" rzekł podobno Hitler, zbawca niemieckiego narodu. Kto następny? Info dla osób niewidomych: na czerwono białym tle jest zdjęcie małych chłopców w mundurach, zapewne Pimpfów, nachylonych nad małym czarnym kotkiem. Chłopcy są uśmiechnięci i wyraźnie nim zainteresowani. Jeden głaszcze kotka.

Chciałam kupić tę książkę w oryginale, lecz okazała się zbyt droga. Wypożyczyłam więc jej polskie tłumaczenie i... zawiodłam się.  Radość z rozumienia tekstu zastąpił dystans. To bardziej wprawka niż pełnoprawne dzieło literackie. Po autorce trylogii Madd Addam i "Opowieści podręcznej" spodziewałam się więcej. Mamy tu Penelopę - zgorzkniałą kobietę w chyba średnim wieku. Służki niesłusznie pozbawione życia. Odysa - bardziej cwaniaczka i kobieciarza niż herosa. A także Helenę, wieczną uwodzicielkę. I całkiem zabawny obraz zaświatów. Info dla osób niewidomych: okładkę zdobi komiksowy portret Penelopy. Młodej i pięknej, więc nieszczególnie podobnej do pierwowzoru. Ale okładka ma sprzedawać książkę, to i musi atrakcyjnie wyglądać.

Jest to książka o tym, jak to jest być osobą nietypową i tylko trochę podobną do człowieka. Osobą, której strasznie zależy, by inni ją polubili. A jednocześnie osobą, która z trudem innych znosi.  Osobą, która pisze tak dobrze, jak źle rozmawia. Kruchą, ciut dziką i jakoś tak bardzo bliską.  Info dla osób niewidomych: okładka przedstawia tygrysopsa, z językiem i pazurami na wierzchu. Oraz z głupią miną. Widać go na czarnym tle. Tytuł jest czerwony, imię nazwisko autorki białe. Po lewej logo wydawnictwa, Cyranki. Z okładki obłazi folia i ogólnie jest to książka trochę zaczytana. 

Z "Pippi Calzelunghe" rozumiałam większość, bo czytałam ją wcześniej po polsku. Ale smaku toto nie miało. Próbowałam nawet czytać i jednocześnie słuchać audiobooka. Niestety interpretacji Lucii Macino daleko do mistrzostwa Edyty Jungowskiej.  "Io non ho paura" -  tu miałam wrażenie obcowania z bardzo dobrym tekstem, szczególnie w interpretacji Michele Riondino. Lecz cóż poradzić, wielu części tekstu nie rozumiałam w ogóle, a wielu tylko połowę. Jednak A2 to o wiele za mało, by czytać tę książkę z przyjemnością. Lub jej słuchać.  "The Left Hand of Darkness" to podobno arcydzieło. Tekst trudny, szczególnie po angielsku. Żal, bo miałam nadzieję sobie z nim poradzić. Odpadłam po pięćdziesięciu stronach.  Czasem trzeba posypać głowę popiołem i przyznać, że to nie ambicja winna kierować naszymi czytelniczymi wyborami. Szczególnie w przypadku języków obcych. Info dla osób niewidomych: na zdjęciu trzy wyżej wymienione książki. Okładka Pippi przedstawia ją samą na ...

Zabawna książka o Śmierci, pierwsza z podcyklu. Dużo tu o słabostkach ludzkich, choć także o sile. Czyta się toto dobrze i coraz bardziej Śmierć lubi. Zwłaszcza, gdy paraduje w kuchennym fartuszku lub gdy wyławia kociaki ze studni (NAPRAWDĘ MOŻNA SIĘ ZDENERWOWAĆ).  Nie jest to ubaw po pachy jak w "Wiedźmikołaju", ale nadal kawał porządnej satyry w stylu fantasy. Info dla osób niewidomych: okładkę narysował niezapomniany Josh Kirby, więc dużo się na niej dzieje. Powiedziałabym nawet, że okładka bardziej od tekstu szaleńcza. Na białym Pimpusiu (koniu Śmierci) cwałują Mort, Ysabell, księżniczka Keli i mag Cutwell. Bokiem leci sam Śmierć w stylowej czarnej szacie i z obowiązkową kosą. A dołem leci zielony słoń. Tak, dobrze przeczytaliście. Zielony słoń. 

A funny, but also scary book about traumatizing parenting styles. A controller, a pusher, a narcissist, an indulger, a best friend, a self-esteem killer and a neglector.  Try to resist the temptation to find yourself on this list. I've failed.  Info for vision impaired people: the cover is simple, orange and grey with the title and a kid looking at you from the bottom. 

Przygoda dziewczynki z przyszłości w internecie. Przeżytej ramię w ramię z jej domowym robotem Bronkiem. Prosty przepis, udane wykonanie. Nie jest to tak wyśmienite połączenie edukacji z rozrywką jak w serii "To, o czym dorośli ci nie powiedzą" czy w serii tworzonej z Babką od histy, ale nadal solidne i bez trucia dupy. To ostatnie doceniam mocno. Info dla osób niewidomych: okładka jest niebieska. Z przodu mamy Ulę, rudowłosą dziewczynkę o zawiadackim spojrzeniu. Tuż za nią Bronka, seledynowego androida w okularach. Za nim dużo kabelków i układów scalonych. 

Ein sehr gutes Buch. Intimes und ehrliches. Und leicht geschrieben, obwohl (oder vielleicht weil?) die Autorin solche schwere Erfahrungen beschrieben hat wie der Schock nach dem Erfahren, daß sie adoptiert worden ist und dazu noch illegal. Daß ihr Leibmutter ihr "leben ließ". Leben, aber nicht mit ihr. Nicht mit ihren Töchtern. Ich kann mir nur vorstellen wie man sich fühlt, wenn man ein Bastard ist. Nicht gewollt zu sein, wörtlich. Und dann entdeckt sie die Adoptiveltern neu. Egal was ihre Schwäche waren, sie haben Maria gewollt und sogar stark. Es gab auch die Milchmutter. Die wollte Maria auch.  Soviel als Spoiler. Dieses Buch muß man einfach erleben. Info für blinde Menschen: die junge Frau auf dem Umschlag hat schwarze lange Haare, reguläre Rissen und einen dunkelgrünen Rollkragenpullover mit gelben Streifen. Ihre Augen sind zu. 

Gdybym miała rozdawać nagrody za najlepsze przeczytane przeze mnie w zeszłym roku książki, na podium stanęłyby: "Wczoraj byłaś zła na zielono", "Wiedźmikołaj", "Odrzania", "Opowiadanie świata", "Wygrzebane" oraz "Maud Montgomery. Uskrzydlona". Czyli autofikcja, satyra w przebraniu fantasy, reportaż poetycki, społeczne SF, proza życia w poetyckiej formie oraz wybitna biografia.  I byłby to wybór jak zawsze subiektywny. A u Was? Info dla osób niewidomych: na zdjęciu przystanek tramwajowy na Rondzie Starołęka. Nad nim chmury, w kolorach od białego do ultramaryny.  Nie ma to nic do książek, za to wiele do łutu szczęścia przy fotografowaniu. 

Fajna przygodówka historyczna dla dzieci w wieku około 9 do 12 lat. Cały czas jest akcja, przyjaźń i tajemnica. Zakończenie udane, autor nie poszedł na łatwiznę. A dla ciekawych jest też mnóstwo informacji historycznych oraz kody QR do strony o książce, na której znajdziemy jeszcze więcej informacji. A więcej to już tylko w bibliotece. Czemu nie ma czegoś takiego o Poznaniu? Drugorodny w szczecińską opowieść wessał się jak pijawka.  Info dla osób niewidomych: okładka przedstawia pyszczek czarnej, zielonookiej kotki. Nie mam pojęcia czemu zielonookiej, Maureen miała oczy złociste. Nie zielone.  Ilustracje wewnątrz książki są czarnobiałe i zgodne z treścią. Dobre i to. 

Dwie warstwy - fantastyczna i realistyczna - przeplatają się tu aż nadto zgrabnie. Dorastanie, przyjaźń, nauka, ale też własna duma i pycha. Warstwa graficzna bardzo ładna, choć niezbyt wyrazista. Po prostu ładna. Chyba czas przeczytać oryginał.  Info dla osób niewidomych: wyobraźcie sobie akwarelę. To farba wodna, dająca delikatne przejścia pomiędzy kolorami, wykorzystująca puste miejsca, a nie tylko zamalowująca pustą kartkę. Szczególnie dobrze nadaje się do wizerunków ze snu, obrazów morza czy dymu.  A sama okładka? Cóż, robi wrażenie. Widok z lotu ptaka na ciemną postać z kosturem i jej cień. Postać stoi na piasku, tyłem do morza. Jej cień sięga aż do fal, wnika w nie. Morze ma kolor butelkowej zieleni. Na jego tle białymi zawijasami wypisany jest tytuł tej powieści graficznej. Nazwiska Le Guin oraz Fordhama są brązowe. Nie rzucają się w oczy na plaży. 

Bardzo osobista, nostalgiczna, czuła i smutna książka lekką ironią podszyta. Dawkować ostrożnie, niespiesznie. Nie traktować jak wyroczni, filtrować przez przemyślenia własne.  Info dla osób niewidomych: okładkę wykonała sama autorka, która poza filozofią (co trochę w tekście widać) zajmuje się też rzeźbą z papieru (co po okładce widać pośrednio). Na ciemnobrązowym tle mamy więc drewniany regał z modelem przedramienia i żółtym elementem przypominającym czekoladę. Na regale stoi budzik, a słabe oświetlenie pochodzi od lampki biurkowej. Na pierwszym planie stoi malutki stoliczek z malutkim laptopem. Do laptopa z prawej strony po samolotowych schodach wchodzą ludzie. Na górnej krawędzi laptopa na desce surfingowej jakaś kobieta w sportowym staniku i krótkich legginsach robi mostek. Całość robi bardzo surrealistyczne wrażenie. Podobnie jak książka, banału w tym niewiele. 

Morderstwo doskonałe. Zagadka. Wyraziste portrety postaci. Elegancki język. Poczucie humoru.  To najprawdopodobniej znaki firmowe Agathy Christie. Przekonam się, jeśli przeczytam kolejne jej książki. Tymczasem zachowam wspomnienie lekkiej i wciągającej lektury. Znacie Christie? Info dla osób niewidomych: cytrynowożółta okładka od razu przyciągnęła mój wzrok. Na jej środku widać dwa ciemnozielone drinki - po lewej z cytryną, a po prawej z miętą i limonką obok kieliszka. Ściana jest pomarańczowa, stolik cytrynowożółty z ciemnozielonym tytułem książki. Imię i nazwisko autorki wypisane jest na górze, nad kieliszkami, pomarańczową czcionką na białym tle z ciemnozieloną ramką. Cały rysunek otacza ramka o białym tle, przyozdobiona pomarańczowymi kwiatkami i ciemnozielonymi kropkami. Oszczędny wybór kolorów był dodatkowym powodem, dla którego kupiłam akurat ten egzemplarz książki. 

Breve storie per principianti, del livello A2-B1 secondo CEFR.  La grammatica è un po' più difficile del Volume 1. Ci sono giù imperfetto o condizionale semplice.  Il vocabolario resta semplice, la methoda anche. Le storie sono: un giallo, una favola, una fantascienza, una storia vera, un ricordo, una brutta fiaba e due storie piuttosto idiotiche (Appuntamento al buio e L'isola dei venti). Sarei molto più soddisfatta, se le storie erano scritte originalmente in italiano par un/a italiano/italiana. E non scritte in inglese par un britannico e tradotte dal inglese a molte altre lingue.  Ma non è possibile di avere tutto. Si deve essere paziente e studiare la lingua come tutto il mondo. Per anni... Info per persone non vedende: l'illustrazione sulla copertina mostra tre persone chi stanno facendo un picnic, due donne e un uomo. Tutti sono vestiti in bianco, una donna porta un capello. Il paesaggio dietro di loro mi sembra la Toscana. È bellissimo. 

Un audiolibro molto noioso. Non solamente perché conosco giù quasi tutte queste fiabe. Il narratore le legge e troppo lentamente e senza grande emozione. Anche la musica è monotona. Info per persone non vedende: la copertina di questo audiolibro mostra un drago verde con occhi gialli e un orecchio viola. Il drago sembra rilassarsi. Dietro di lui c'è Cracovia, la città del re Krak.

Es ist mein drittes Kontakt mit diesem Buch. Das erste war auf Französisch, dann auf Polnisch und jetzt auf Deutsch (Original). Heißt es, daß es schon eine Besessenheit ist? Oder vielleicht, daß ich keine Fantasie habe, weil ich immer wieder zum selben Werk zurückkomme? Bestimmt wollte ich meine Deutschkenntnisse etwas erfrischen. Und dies ist mit dem Hörspiel ganz angenehm gelungen. Es war wie ein Filmanschauen oder sogar mehr. Denn die berühmte Neverending story zeigt nur die erste Hälfte der Geschichte, die einfachste. Dann wird sie viel dunkler und tiefer. Und am Ende wieder leicht und froh. Aber psst! Ich will doch den anderen Leser oder Zuhörer den Spaß nicht ruinieren. Begegnet ihr selbst Bastian, Atréju, Fuchur und die Kindliche Kaiserin. Und viele, viele anderen Helder aus den Fantasien. Und nicht nur.  Info für blinde Personen: der Umschlag ist hellgrün, mit einem buntem Bild in weißen Rahmen. Der Titel und pflanzliche Dekorationen sind auch weiß. All der Umschlag ist in ...

Urocza książeczka z mnóstwem wymownych rysunków kotów. Bardzo trafne spostrzeżenia na ich temat, konsultowane z kocimi behawiorystami i naukowcami, wszystkimi wymienionymi z imienia i nazwiska. Dobra lektura dla dzieci oraz początkujących opiekunów kotów. Dla tych z większym doświadczeniem po prostu miła rzecz.  Info dla osób niewidomych: na niebieskofioletowej okładce tytuł wypisany jest białymi wielkimi literami, a podtytuł już normalnie, tyle że na ciemnozielono. Reszta to rysunki kotów - szarego przytulasa, zniecierpliwionej trikolorki, szykującego się do obrony czarnobiałego kocura oraz dwóch mocno zaprzyjaźnionych kociambrów, białoszarego i rudego. 

Faktycznie nietypowy przewodnik. Subiektywny, ale również praktyczny. Zabarwiony ciepło-ironicznym poczuciem humoru autorki. Jej zachwytem, nie bezkrytycznym, nad miastem. Jej niechęcią do tłumów. Jej wiedzą historyczną i archeologiczną.  Najciekawsze w nim okazały się dla mnie rozdziały o cmentarzach, dziwnych budynkach i miejscach dla dzieci. Najbardziej dłużyła mi się za to część o willach i pałacach (robotniczych).  Wszystko to kwestia subiektywna, może z Wami będzie inaczej? Info dla osób niewidomych: okładka jest dość minimalistyczna. Białe tło, na nim górna część katedry świętego Stefana w zgeometryzowanej formie. W głębi majaczą góry. Tytuł na zielono, nawiązuje do zielonych elementów dachu katedry. 

Non so esattamente perché questo libro è si noioso. Gli esercizi sono dei livelli A2 e B1. Ci sono esercizi più o meno banali, ma questo non è un problema. Gli immagini sono verdi e neri, niente di speciale. L'audio non mi sembra naturale, le due lettrice parlano troppo lentamente.  Ho fatto solamente due capitoli e ho rinunciato. Non voglio perdere la mia motivazione giusto perché un libro non mi piace. Fortunatamente ci sono gli audiolibri sul Bookbeat o i podcast comme "Italiano con amore" di Eleonora https://italianoconamore.com/ilpodcast/ , la grammatica di Antonina Jasnorzewska ("Przepis na włoski" - sono a mezzo di questo libro)  https://altenberg.pl/books/przepis-na-wloski-antonina-jasnorzewska/ o storie a leggere (come "Short stories in Italian per beginners. Volume 2" di Olly Richards, anche qui sono a mezzo della lettura). https://ollyrichards.co/about/ Non devo mi fare male per imparare la bellissima lingua italiana.  Info per persone non...

Bardzo praktyczny przewodnik dla mniej i bardziej zaawansowanych miłośników dwóch kółek. Do każdej z dwudziestu pięciu tras dołączona jest orientacyjna mapka i profil wysokościowy, informacja o długości trasy, jej minimalnym czasie i stopniu trudności. W opisie na początku dostajemy też informacje o rodzaju nawierzchni i roweru, jaki powinien wystarczyć do pokonania trasy.  Są też opisy kolejnych punktów trasy i zdjęcia co atrakcyjniejszych miejsc. Uwaga! Przewodnik jest z 2019 roku, więc nie wszystko jest w nim aktualne. Na przykład nie ma w nim mowy o kładce pieszo-rowerowej na jeziorze Kórnickim.  W poradniku na początku brakuje informacji o rowerach miejskich. A nimi też można pokonać część tras. Co też czynię.  Info dla osób niewidomych: na mocno niebieskiej okładce pyszni się rowerzysta w obcisłych gatkach i z rowerem górskim. Tuż za nim widać kanciastą fontannę z placu Wolności, dalej zaś rysunkową wersję Starego Rynku. Poniżej dorzucam fotki z okolic Jezior Wielki...